Heart, Mind and Soul (หัวใจ, จิตใจ และ ตัวตน) part 3

posted on 01 Apr 2008 11:23 by jaehodevil

Heart, Mind and Soul (หัวใจ, จิตใจ และ ตัวตน)

{By Jaehodevil}

Part 3 อกหัก

ในช่วยบ่ายๆ ของวันหยุดมันไม่วิเศษเลยจริง ๆ คนก็เยอะ รถก็ติด มันช่างไม่เป็นวันที่แสนสบายเลย ตอนนี้แจจุงกำลังเดินทางไปโรมแรมที่นัดกับคนพิเศษ ไม่ว่าวันนี้จะไม่พิเศษแค่ไหนแต่ถ้าได้อยู่กับคนที่รักมันก็เป็นวันที่พิเศษที่สุด และไม่นานแจจุงก็มาถึงโรงแรมและก็เดินไปที่โต๊ะตัวหนึ่งซึ่งมีคนที่เค้ารักนั่งรออยู่

“ฮยองจุน...ขอโทษนะที่มาช้า”แจจุงเอ๋ยทักคนรัก

“ไม่เป็นไร...นั่งก่อนสิ”ฮยองจุนบอก ก่อนมองหน้าแจจุงอย่างสับสน

“มีอะไรติดหน้าเราหรอ...?”

“เปล่า ไม่มีอะไร”ฮยองจุนตอบก่อนเสหน้าไปทางอื่น...เอาวะ เป็นไงเป็นกัน

“มีอะไรหรือเปล่า ที่จู่ๆ ก็เรียกมา”

“คือ...เรามีเรื่องจะบอก”

“อะไรหรอ?”

“คือ...”

“หืม...”

“คือ...เราเลิกกันเถอะ...”ฮยองจุนเอ๋ยออกมาอย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้สำหรับแจจุงแล้วมันเหมือนมีก้อนหินนับสิบๆ ก้อนหล่นทับมาที่หัวใจ

“เหอะ...ฮยองจุน...ล้อเล่นใช่มั้ย?”แจจุงเอ๋ยขำๆ

“ขอโทษนะแจจุง...แต่เราคงไปกันไม่ได้...แต่ว่าเราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้...ใช่มั้ย?”ฮยอนจุงบอก แล้วก้มหน้างุดๆ ไม่อยากเห็นน้ำตาของแจจุง ไม่อยากทำร้ายแจจุง แต่มันก็จำเป็นที่ต้องทำ

“แล้วที่ผ่านมา...มันหมายความว่ายังไง?”ใช่...ตลอด 1 ปีที่คบกันมามันหมายความว่ายังไง

“ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา เรารักแจจุงจริงๆ นะ แต่ตอนนี้...เรา...เรามีคนที่เรารัก เรารอเค้ามา 3 ปี...ตอนนี้เรากับเค้ากำลังคบกันอยู่”ฮยอนจุงบอก...แต่เค้าคงไม่รู้ว่าทุกคำที่เอ๋ยออกมาทำร้ายแจจุงไปมากแค่ไหน

“รักหรอ?”แจจุงพึมพำเบาๆ ตอนนี้น้ำตาของแจจุงกำลังไหลออกมาเป็นสาย แต่กลับไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นเลยแม้แต่นิดเดียว...ถ้ารัก แล้วทำไมต้องทิ้งกัน...ถ้ารักทำไมต้องเลิกกัน...ถ้ารักทำไมต้องจากไป...แจจุงนั่งนิ่งไม่ไหวติง พยายามที่จะกลั้นน้ำตา และยิ้มให้กับคนตรงหน้า แจจุงเช็ดน้ำตาออกก่อนเงยหน้า และยิ้มให้ฮยองจุน

“โชคดีนะ...ฮยองจุน...ยังไงก็รักเค้าให้มากๆล่ะ...รักเค้าให้สมกับที่เธอรอเค้า...”

“ขอบคุณนะ...”ฮยองจุงเองก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ...เค้าเองรักแจจุงมาก แต่ให้ทำไงได้ก็คนที่เรารอมานาน เราก็ได้ครอบครองเค้าแล้ว

“ฮยองจุน...มานี้ได้ไง?”เสียงหวานเสียงหนึ่งเอ๋ยขึ้น ทำให้แจจุงกับฮยองจุนหันไปมองพร้อมกัน ก็เจอกับหนุ่มหน้าตาจัดออกว่าสวยเดินมาหาทั้ง 2

“พี่อีทึก...”ฮยองจุนเอ๋ยขึ้น

“เอ่อ...มีธุระอยู่หรอ?...งั้นไม่รบกวนนะ”อีทึกทำท่าว่าจะเดินออกไป แต่แจจุงกลับเรียกไว้

“เดี๋ยวก่อนครับ…คือ...ผมกำลังกลับจะกลับน่ะครับ”แจจุงบอกก่อนยิ้มให้อีทึก

“ครับ...เอ่อ...ฮยองจุน จะไม่แนะนำเพื่อนให้รู้จักหน่อยหรอ?”อีทึกเอ๋ยขึ้นแล้วนั่งลงข้างๆ ฮยองจุน

“เอ่อ...ครับ นี้ คิม แจจุง เป็น...เป็นเพื่อนผมครับ ส่วนนี้พี่อีทึกเป็นรุ่นพี่ที่เคยเรียนที่โรงเรียนเราน่ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ แจจุง”

“เช่นกันครับ...เอ่อ...ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีธุระน่ะครับ”แจจุงบอก ก่อนโค้งให้อีทึก แล้วเดินออกจากโรงแรมให้เร็วที่สุด...

ไม่อยากอยู่...ไม่อยากได้ยิน...ไม่อยากเจ็บอีก...ทำไม...ทำไมพระเจ้าช่างใจร้ายนัก แค่เค้าจะรักใครก็พรากคนๆนั้นไป...

“อกหักอีกแล้วสิเรา”

*********************************************************

ตอนนี้ยูชอนกับจุนซูกำลังเดินไปที่ร้านเค้กของซองมิน(ผู้น่ารัก) ด้วยเหตุผลที่ว่ายูชอนอยากไปหาซองมิน และเผื่อได้อะไรติดไม่ติดมือมาด้วย(อยากได้ของฟรีว่างั้น) ตอนนี้ทั้ง 2 ได้เดินมาที่ร้านซองมินเรียบร้อยแล้ว

#..Machee soomaneun jeelmoongwa haedabeul chajaga, meewansung eui geureemeul geuryuganeun tuh....waiting for the rising sun...#

จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของจุนซูก็ดังขึ้น

“อันยองฮาเซโย”จุนซูรีบรับสายทันที

“....”แต่กลับไม่มีเสียงตอบกลับ

“ใครครับ...?”จุนซูเอ๋ยถาม แต่ได้ยินเสียงออกมาซัวๆ จุนซูจึงตัดสินใจเดินออกมานอกร้าน

“ขอสายคุณคิม จินซุคหน่อยครับ”ปลายสายบอกจุนซู

“เอ่อ...คือผมจุนซูครับ ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ที่ร้าน มีอะไรก็โทรไปที่ร้านนะครับ”

“ตรับ...ขอโทษนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ”จุนซูพูดจบก็วางสายทันที และกำลังจะเดินเข้าไปในร้าน จุนซูก็ต้องเจอกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน ยูชอนกำลังมอบกล่องๆ หนึ่งให้เด็กชายหน้าตาน่ารัก และดูท่าเด็กคนนั้นก็คงดีใจไม่น้อย ยูชอนยิ้มให้เด็กคนนั้นก่อนจะโดนร่างเด็กคนนั้นกอดไว้

“!!!?”จุนซูที่ยืนอยู่ข้างนอกถึงกับอึ่ง แต่จะให้ทำไงได้ในเมื่อเค้าคนนั้นคือคนที่ยูชอนรัก...จุนซูตัดสินใจเดินจากไปโดยไม่บอกยูชอน

เจ็บ...เจ็บไปถึงกระดูก...เจ็บจนใจจะสลาย...แต่จะให้ทำไงเรามันแค่เพื่อน

“อกหักแล้วสิเรา”

อีกมุมนึงไม่ไกลจากร้านมากนักก็ไม่ต่างจากจุนซู ชางมินที่เดินตามหลังยูฮวาน เผื่อยูฮวานได้รับอันตรายจะได้ช่วยทัน แต่แค่ปัญหาแค่นั้นเค้ารู้ว่ายูฮวานดูแลตัวเองได ถึงยูฮวานจะเป็นคนอ่อนแอ แต่กลับมีร่างกายที่แข็งแรง แค่เค้าอยากรู้ว่ายูฮวานนัดกับใครไว้ถึงได้รีบมาแล้วทิ้งเค้าไว้ และสิ่งที่เห็นก็กระจ่างชัด ภาพตรงหน้าคือคนที่เค้ารักกำลังกอดกับใครบางคนที่มอบของขวัญให้ แล้ตอนนี้ดูเหมือนว่าของขวัญชิ้นนั้นกำลังถูกวางลงบนคอสวยของยูฮวาน ถึงชางมินจะมองอยู่ไม่ไกลนัก แต่ก็รูว่าของขวัญนั้นเป็นอะไร...สร้อยเส้นสวย...ที่เหมาะและคู่ควรที่จะเป็นของยูฮวาน เหมาะสมกับยูฮวานทุกอย่าง...ใช่...เค้าเหมาะสมกับยูฮวาน...ชางมิน นายจะเอาอะไรมาก แค่นี้ก็หน้าจะพอแล้วนี้ ได้เจอหน้าเค้าทุกวัน ได้คุยกันแค่นี้ก้หน้าจะพอแล้วนี้...

“อกหักแล้วสิเรา”ชางมินพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วตัดสินใจเดินออกจากที่นั้นไป

กลับมาในร้านของซองมินดีกว่า...

“ไง...ไอ้น้องรัก”ยูชอนเอ๋ยทักน้องชายที่เดินเค้ามา

“มีนัดผมมามีอะไร?”รู้ทั้งรู้ว่ามีอะไรก็แค่ถามไปอย่างนั้นแหละ

“ก็ไม่มีไร...แค่...”ยูชอนหยุดพูดแล้วหยิบกล่องหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้ยูฮวาน “สุขสันวันเกิด ยูฮวาน”

“ขอบคุณครับพี่...”ยูฮวานพูดจบก็โพลเข้ากอดยูชอนทันที ยูชอนเองก็กอดน้องชายตอบ

“มาพี่ใส่ให้”ยูชอนพูด แล้วสวมสร้อยลงคอสวยของยูฮวาน “สวยมั้ย?”

“สวยมากๆ เลยครับ”ยูฮวานตอบก่อนก้มมองดูสร้อย

“ยูฮวาน พี่มีคนจะแนะนำให้รู้จัก นี้...อ้าว หายไปไหนแล้ว?”ยูชอนหันกลับมากับไม่พบคนที่ตนพามา

“จุนซูน่ะหรอ...?”ซองมินเอ๋ยถาม

“อื้ม”

“เห็นเดินออกไปรับโทรศัพท์...คงมีธุระมั้ง เห็นเดินออกไปเลย”