Heart, Mind and Soul (หัวใจ, จิตใจ และ ตัวตน)Part 5

posted on 04 May 2008 15:34 by jaehodevil

Heart, Mind and Soul (หัวใจ, จิตใจ และ ตัวตน)

{By Jaehodevil}

Part 5 นายเป็นของฉันแล้ว

“พี่แจจุงว่าไง?”ชางมินเอ๋ยถามจุนซูที่พึงวางสาย

“พี่แจจุงจะไม่กลับบ้าน......แต่คนที่รับไม่ใช้พี่แจจุง”

“เอ๋......แล้วรู้มั้ยว่าใคร?”

“ไม่รู้สิ”

“อาจจะเป็นพี่ฮยองจุนก็ได้”

“ก็คงงั้น.......นอนเถอะ”จุนซูพูดจบก็นอนลงทันที

ถึงทั้ง 2 จะนอนด้วยกันแต่ก็ไม่มีใครสังเกตอาการของกันและกันเลย คงเพราะอกหักเหมือนกันมั้ง

ทั้ง 2 ต่างไม่ได้นอน เพราะมัวแต่คิดเรื่องของคนที่ตนรัก

*****************************************

เช้าวันใหม่ที่แสนสดใสของใครหลายคน ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงขาวเริ่มขยับเล็กน้อย แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างทำให้ร่างบางที่นอนใต้ผ้าห่มตื้นขึ้นมาเพื่อพบเช้าวันใหม่ แจจุงลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกแรกที่ได้สัมผัสคือที่นี้ไม่ใช่บ้านของเค้า......ทำไมที่นี่มันหนาวอย่างนี้ ......หนาวเหมือนไม่มีอะไรห่มกาย......เหมือนไม่ได้ใส่เสื้อผ้า......แจจุงค่อยๆ ก้มมองกายตัวใต้ผ้าห่ม และสิ่งที่เห็นก็ทำให้ตกใจยิ่ง.......เค้าไม่ได้ใส่เสื้อผ้า......นี่มันอะไรกัน เค้ามาอยู่ที่นี้ได้ยังไง......แล้วทำไมเค้าไม่ใส่เสื้อผ้า......

แกร๊ก......

เสียงเปิดประตูห้องน้ำทำให้ความคิดของแจจุงทั้งหมดหยุดลง ก่อนมองไปทางต้นเสียง......ทำไมต้องเป็นเค้า......ทำไมเราต้องอยู่ในห้องนี้กับเค้า......แล้วทำไม......

“ตื่นแล้วหรอ?”ยุนโฮเอ๋ยถามแจจุงที่ตอนนี้นั่งนิ่งเหมือนสมองกำลังประมวลเหตุการณ์......นึกแล้วต้องเป็นอย่างนี้

“ทะ......ทำไม......ฉันมาอยู่ที่นี่......แล้วทำไม......ฉะ......ฉันถึงเป็นแบบนี้?”แจจุงที่เริ่มได้สติเอ๋ยถาม

“ก็เมื่อคืนนายเมามาก ฉันก็เลยพานายมาที่นี่......นี่ห้องฉันเอง......”ยุนโฮบอกก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อที่ตู้เสื้อผ้า ตอนนี้ยุนโฮมีแค่ผ้าผืนเดียวที่พันรอบเองหนาไว้ “อ้อ! เรื่องเมื่อคืนนายคงจำไม่ได้สินะ ว่าเมื่อคืนนายทำอะไรกับฉันไว้”ยุนโฮหันมาพูดกับแจจุงที่ตอนนี้นั่งอยู่บนเตียงสีขาว เตียงที่เคยใช่ร่วมกิจกรรมเมื่อคืน

“ทะ.......ทำอะไร!!!?”แจจุงเองก็ยอมรับว่าเมื่อคืนเค้าจำอะไรไม่ได้เลย

“อยากรู้ก็ลองเปิดผ้าห่มดูสิ”ยุนโฮไม่ว่าเปล่า เอื้อมมือไปดึงผ้าห่มออกจากร่างที่เปลือยเปล่า ไร้เสื้อผ้าของแจจุง

“จะทำอะไร?”แจจุงรีบดึงผ้าห่มไว้ทันทีที่เห็นว่ายุนโฮกำลังจะดึงผ้าห่มออก

ยุนโฮส่ายหน้านิดๆ ก่อนเดินกลับไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบผ้าขนหนูสีขาวออกมา ก่อนโยนให้แจจุง แจจุงรับมาแล้วรีบพันรอบเอวทันที ยุนโฮเห็นแจจุงรับผ้าได้ก็ดึงผ้าห่มออกทันที โดยไม่ได้สนใจเลยว่าแจจุงจะเรียบร้อยแล้วหรือไม่

“ดูซะว่านี้มันอะไร ทั้งน้ำบริสุทธิ์ ทั้งเลือด คงรู้แล้วสินะ?”ยุนโฮเอ๋ยขึ้นทันที.......

“..............” คราบสีขุ่น รอยเลือด...หรือว่าเมื่อคืน เรากับเค้า......มีอะไรกัน

“ครั้งแรกของนายล่ะสิ?”ยุนโฮเห็นแจจุงนั่งนิ่งก็เอ๋ยสวนทันที

“มะ.......ไม่จริง”

“มันคือความจริง......แล้วอีกอย่าง.......”ยุนโฮเดินมาแล้วก้มหน้าลงหาแจจุงใกล้ๆ ก่อนเอ๋ยขึ้นข้างๆ หูแจจุง “นายเป็นของฉันแล้ว......ห้ามยุ่งกับใคร......เข้าใจมั้ย?”ยุนโฮพูดจบก็เดินไปใส่ชุดนักเรียนที่วางไว้บนเก้าอี้

แจจุงได้แต่นั่งนิ่งที่เตียง นั่งคิดทุกเรื่องที่ผ่านมา......เมือวานเรามีนัดกับฮยองจุน แล้วฮยองจุนก็บอกเลิกเรา แล้วไปคบกับรุ่นพี่ที่เคยเรียนอยู่โรงเรียน SM

แล้วเราก็ไปที่ผับกับหมอนั่น แล้วก็มีคนเอาเบียร์ให้เรากิน แล้วจากนั้น.......จากนั้น......ทำไมเราจำอะไรไม่ได้......เราเป็นของหมอนั่นจริงๆงั้นหรอ......ทำไมเราถึงสำส่อนขนาดนี้ แค่โดยหักอกก็ไหน้าทำอย่างนี้เลยนี้......แล้วทำไมต้องเป็นหมอนี่ด้วย.....ทำไมต้องเป็นคนที่เราเกลียดด้วย

แจจุงล้มลงนอนก่อนหยดน้ำตาที่เคยไหล เมื่อคืนย้อนกลับมาอีกครั้ง......ไม่ได้ร้องไห้ที่อกหัก......ไม่ได้ร้องไห้เพราะมีอะไรกับยุนโฮ......แต่ร้องไห้เพราะตัวเองสำส่อน ร้องไห้เพราะตัวเองทำตัวต่ำเกินที่ใครจะรัก ถ้าเค้าคนนั่นรู้เค้าคงจะเกลียดเรา คงไม่อยากมองหน้าเรา คง......ทิ้งเราไปตลอดชีวิต.......

แจจุงได้เพียงแต่นอนร้องให้อยู่บนเตียงของยุนโฮโดยที่ไม่คิดจะทำอะไร

ยุนโฮเดินออกมาเห็นแจจุงนอนร้องให้อยู่บนเตียงเค้า ถึงแม้ว่าเค้าจะรู้สึกผิดแค่ไหน แต่คนอย่างยุนโฮไม่เคยที่จะกล่าวคำของโทษใคร

“นี่! ลุกจากเตียงฉันได้แล้ว แล้วไปอาบน้ำซะ ฉันจะไปส่งที่บ้าน”ยุนโฮบอกแจจุง

แจจุงลุกขึ้นนั่ง ก้มหน้ามองเตียงขาวที่เค้านั่ง ก่อนเอ๋ยขึ้น

“ถึงฉันจะมีอะไรกับนาย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า......ฉันเป็นของนาย”

“ฉันรู้ว่านายจะหมายความว่ายังไง.......แต่นายเป็นของฉัน.......และจะเป็นตลอดไป”ยุนโฮบอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“ฉันไม่ได้เป็นของนาย!!!”แจจุงตะโกนออกมาอย่างอึดอัด น้ำตามากมายไหลอาบแก้มขาว

“หึ! ฉันก็ไม่อยากบังคับใครหรอกนะ แต่ในเหมือนนายเป็นของฉัน ฉันคงให้ใครมายุ่งกับนายไม่ได้......ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าคนที่นายรักได้เห็นรูปพวกนี้เค้าจะว่ายังไง?”ยุนโฮบอก ก่อนโยนรูปจำนวนหนึ่งให้แจจุง

แจจุงหยิบรูปขึ้นมาดู........รูปพวกนี้คือรูปที่เค้ากับยุนโฮกำลังทำอะไรกัน.......

......อะไรกันตั้งใจถ่ายรูพวกนี่ไว้หรือไง......

“ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว ฉันจะไปส่ง”ยุนโฮบอก ก่อนเดินมานั่งที่เตียงข้างๆ แจจุง

“แล้วฉัน......จะไปส่งที่โรงเรียน”ยุนโฮพูดข้างๆ หูแจจุง ก่อนหอมแก้มไปทีนึง.......ฉันก็แค่อยากรู้ว่านายมีใครอีกนอกจากไอ้ฮยองจุนนั้น

“ฉันไม่ไปโรงเรียน และฉันก็ไม่ให้นายไปส่งด้วย”แจจุงบอกเสียบเรียบก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป

“โอ้ย!!”จังหวะที่แจจุงก้าวลงจากเตียงนอนความรู้สึงเจ็บปวดก็พุ่งไปที่สะโพกของแจจุง ทำให้แจจุงล้มลงเตียงอีกครั้ง

“เป็นอะไร เจ็บล่ะสิ ก็ครั้งแรกนี่เนอะ ให้ฉันพานายไปห้องน้ำมั้ย”ยุนโฮบอด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ก่อนมือข้างหนึ่งจะใช้โอบรอบเอวของแจจุง

“ไม่จำเป็น”แจจุงปัดมือของยุนโฮออก ก่อนพยายามเดินไปเข้าห้องน้ำ

........ถ้าได้มาง่ายๆ ก็ไม่หนุกสิ ถ้านายคิดว่านายยังมีค่าพอ ก็เล่นตัวไปได้เลย ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่านายจะเล่นตัวไปถึงไหน.......

สายน้ำที่อุ่นตอนนี้กำลังไหลผ่านร่างกายของแจจุง แต่สายน้ำกลับเย็นเชียบในใจของแจจุง แจจุงใช้มือลูบร่างกายเบาๆ แต่กลับแรงขึ้นตรงที่ๆ มีรอยที่ยุนโฮทำขึ้น.......รู้อยู่แก่ใจว่ายังไงก็ลบไม่ออก แต่อยากให้มันออกไป ออกไปให้หมด.......และไม่นานแจจุงก็เดินออกมาพร้อมกับแต่งตัวเรียบร้อย.......มองไปที่ยุนโฮที่กำลังนั่งฟังเพลงในโทรศัพท์อย่างเพลิดเพลิน.......เหมือนไม่รู้ตัวว่าแจจุงออกมาจากห้องน้ำแล้ว

ยุนโฮเองรู้ว่าแจจุงออกมาจากห้องน้ำแล้วแต่ทำเป็นไม่สนใจ.........แค่อยากรู้อะไรบางอย่าง

แจจุงตัดสินใจที่จะเดินออกไปโดยไม่บอกยุนโฮ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อยุนโฮเอ๋ยขึ้น

“จะไปไหน ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะไปส่ง”ยุนโฮพูดแล้วดึงสายออกจากหู ก่อนเดินมาหาแจจุงที่กำลังเดินออกจากห้อง

“ฉันจะกลับบ้าน นายก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปส่งฉัน ฉันกลับเองได้”แจจุงบอกเสียบเรียบปนไม่พอใจ

“ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าคนที่บ้านนายได้เห็นรูปพวกนั้นจะว่ายังไง”ยุนโฮหยิบประเด็นเรื่องรูปมาพูดอีกครั้ง

แจจุงทำได้เพียงแต่ระงับอารมณ์ที่ตอนนี้พุ่งขึ้นสูง แจจุงหันไปมองหน้ายุนโฮ อย่างไม่สบอารมณ์

“นายจะเอายังไงกับฉัน?”

“คบกับฉัน”ยุนโฮเสนอ

“.....................................................”

แจจุงนิ่งไปสักพัก.........จะเอายังไงดี ถ้าคนที่บ้านรู้ เค้าคงผิดหวังในตัวเรา แต่ถ้าเราไม่ปฏิเสธ เราเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเรา.......เอายังไงดีแจจุง......

“จะเอายังไง นายมีแค่ 2 ทางเลือก คือ......ให้ฉันไปรับไปส่งนาย หรือ ให้คนที่บ้านนายรู้แล้วเราก็เลิกรากัน.......แต่ฉันว่านายน่าจะเลือกอย่างที่หนึ่งดีกว่านะ เพราะเท่าที่ฉันทราบ น้องนาย อาของนายหวังที่จะพึ่งนายทั้งนั้น ......ว่ายังไง?”ยุนโฮเอ๋ยขึ้นเมื่อเห็นแจจุงเงียบไป

......จะทำยังไงดี เค้าไม่มีทางเลือกด้วยสิ ……

“ก็ได้ แต่.......แต่นายต้องเอารูปพวกนั้นให้ฉันและทุกรูปที่นายในกล้องหรือโทรศัพท์มีลบออกให้หมด”แจจุงเองก็ยื่นข้อเสนอให้

“ก็ได้”ยุนโอพูดจบก็รูปทุกรูปที่มีให้แจจุงและลบภาพที่อยู่ในกล้องออก.......คิดว่าฉันโง่หรอ แจจุง

“ดี ฉันจะกลับบ้านแล้ว”แจจุงหยิบเอารูปก่อนเดินออกไปจากห้องอย่างยากลำบาก

ยุนโฮเดินมาใกล้ๆ แจจุงก่อนโอบเอวของแจจุงไว้หลวมๆ แจจุงมองดูแล้วจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ในเมื่อตอนนี้ยุนโฮเหนือกว่าเค้าทุกอย่าง

ใช้เวลาไม่นานรถสปอร์ตสีแดงคันสวยก็มาจอดที่หน้าบ้านของแจจุง

แจจุงรีบเปิดประตูรถ แล้วก้าวลงจากรถโดยไม่สนใจยุนโฮเลยแม้แต่นิดเดียว

ยุนโฮเองก็ไม่คิดที่จะตามไป เพราะถ้าตื้อมากๆ เดี๋ยวจะไม่อยู่ให้เล่นอีก......มองแจจุงเดินเค้าบ้านไป ก่อนที่ตัวเองจะขับรถไปโรงเรียนอย่างสบายใจ

แจจุงที่ลงจากรถของยุนโฮมาก็รีบเดินเข้าในห้องนอนทันที ไม่สนใจเสียงเรียกของจุนซูกับชางมินเลย

แจจุงล้มลงนอนที่เตียงก่อนที่น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมา แก้มขาวเนียนถูกเคลือบด้วยน้ำตามากมายที่ไหลออกมา

แจจุงงอกอดเข้าไว้ แล้วร้องไห้ออกมา ไม่มีเสียงสะอื้น มีแต่ร่างกายที่สั่นเทา ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้น เป็นเรื่องที่ไม่หน้าให้อภัยแก่ตัวเองเลย

ทำไมเรื่องทั้งหมดต้องมาลงที่ตัวเค้า ทำไมมันเป็นวันที่ซวยขนาดนี้ ทำไมพระเจ้าถึงไม่เข้าค้างเราบ้าง