devil

{By Jaehodevil}

จุนซูกับชางมินเห็นแจจุงเดินเข้าไปในห้องนานมาก ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ก็ตกลงกันว่าใครจะเป็นคนไปถามแจจุง

และในที่สุดคนที่ต้องไปถามแจจุงคือ......จุนซู......

“พี่แจจุง......ไปโรงเรียนกันเถอะ......สายมากแล้วนะ”จุนซูเรียกแจจุง

“...........................”แต่กลับไม่มีเสียงมาจากห้องของแจจุง

“พี่แจจุง....พี่แจจุงเป็นอะไรหรือเปล่า”จุนซูถามด้วยความเป็นห่วง

“พี่ไม่ได้เป็นอะไร......จุนซูกับชางมิน ไปโรงเรียนเหอะ”แจจุงตอบ......เสียงที่แสดงความเป็นห่วงจากจุนซู ยิ่งทำให้แจจุงอยากร้องให้

“พี่แจจุงไม่ได้เป็นอะไร......ก็ไปโรงเรียนด้วยกันสิ”

“พี่ไม่ค่อยสบาย ช่วยลาครูให้พี่ด้วยนะ”

“อา......ครับ”ถึงแจจุงกับจุนซูจะเกิดในปีเดียวกันแต่แจจุงมีศักดิ์เป็นพี่จุนซู จุนซูจึงเรียกแจจุงว่าพี่มาตลอด

จุนซูเองก็อดห่วงแจจุงไม่ได้ แต่จุนซูก็ไม่อยากจะรบกวนแจจุง อยากให้แจจุงได้พักบ้าง เพราะอาจมีเรื่องที่ทำให้แจจุงต้องการที่จะอยู่คนเดียว

“พี่แจจุงเป็นยังไงบ้าง”ชางมินเอ๋ยถามจุนซูทันทีที่จุนซูลงมา

“พี่แจจุงไม่สบาย ไม่อยากไปโรงเรียน ให้เราไปก่อน”

“งั้นหรอ......”ชางมินเองได้แต่สงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เพราะยังไงซะพี่แจจุงของพวกเค้าก็ไม่ชอบเล่าเรื่องอะไรให้ใครฟังง่ายๆ

“งั้น.......เราไปโรงเรียนกันเถอะ นี่ก็สายมากแล้ว”ชางมินเอ๋ยขึ้น ก่อนเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปพร้อมกัน

*********************************************************

วันนี้อากาศดูจะแจ่มใสเป็นพิเศษ เพราะร้อยวันพันปีคุณชายยุนโฮที่ได้ฉายาว่าเจ้าชายน้ำแข็ง ยิ้มจนแก้มปริ

ทำเอาสาวๆ ทั้งหลายที่ได้เห็นต่างละลายตามๆ กัน

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!............”เสียงกรี๊ดของสาวแท้หญิงเทียมดังขึ้น เพราะวันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นรอยยิ้มของยุนโฮ

ยูชอนเองก็อดที่จะถามไม่ได้ เพราะการที่ยุนโฮจะยิ้มได้แบบนี้ ไม่มีทางเป็นไปได้เลย

“ไอ้ยุนโฮ แกไปทำอะไรมา วันนี้ยิ้มซะสาวๆ เป็นลมไปเลย แกไปทำอะไร”

“ไอ้ยูชอน......แกบอกว่าแกชอบจุนซูใช่มั้ย”ยุนโฮเอ๋ยขึ้น......ตอบไม่ตรงคำถามเลยนะแก

“ใช่......แล้วทำไม”

“แกบอกว่าแกเคยไปส่งเค้าที่บ้านใช่มั้ย”ยุนโฮถามต่อ โดยไม่สนใจที่จะตอบคำถามของยูชอนเลย

“ใช่”ยูชอนเองก็คงต้องเลือกที่จะตอบมากกว่าถาม เพราะถามไปมันคงไม่ตอบ......ปล่อยให้เป็นคุณหนู (?) เจ้าคำถามไปก่อน

“จุนซูมีพี่น้องกี่คนแกรู้มั้ย”

“ก็เคยถามอยู่นะ เห็นบอกว่ามีพี่ 1 คน น้อง 1 คน แต่เป็นลูกพี่ลูกน้องกันน่ะ”

“แล้วแกรู้มั้ย พี่ของจุนซูเป็นใคร”

“ฉันจะไปรู้หรอ ฉันไม่ใช่พวกสอดรู้สอดเห็นเหมือนแก”ยูชอนตอบแฝงด้วยคำประชด

“พี่ของจุนซู ก็คือ......คิม แจจุง”

“หา!......คิม แจจุง”ยูชอนร้องออกมาอย่างตกใจ......คิม แจจุงน่ะหรอพี่จุนซู

“ใช่ คิม แจจุง ...... แล้วแกอยากรู้มั้ยทำไมวันนี้ฉันถึงอารมณ์ดี”ยุนโฮถาม และเป็นคำถามที่เพื่อนคนนี้อยากรู้เป็นอย่างมาก

“ก็อยากรู้สิว่ะ วันนี้แกเล่นยิ้มมาแต่เช้าเลย”

“ก็เพราะว่า.......เค้าเป็นคนของฉันแล้ว”ยุนโฮพูดก่อนยิ้มออกมาที่มุมปาก

“คะ......เค้าเป็นของแกแล้ว......แปลว่า?”ยูชอนเองก็ตกใจมาก

“ไม่ต้องแปล......เพราะมันเป็นอย่างที่แกเข้าใจ”ยุนโฮตอบกวนๆ ก่อนยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“แต่......แจจุงเค้าเป็นของพี่ชายแกไม่ใช่หรอ?”ยูชอนเอ๋ยถามอย่างชั่งใจ......ก็รู้ดีนี้ว่าคนที่เค้าถามคิดอะไรอยู่

“หึ!.......แจจุงไม่ได้เป็นของมัน แจจุงควรจะเป็นของฉันตั้งแต่แรก แต่เพราะมันที่มาแย่งแจจุงไปจากฉัน”

“ฉันถามแกจริงๆ แกรักเค้า...หรือแค่อยากเอาชนะพี่แก”ยูชอนถามเรื่องที่เค้าคิดมาตลอด

“ฉันไม่รู้......ฉันอาจจะทำเพราะอยากเอาชนะก็ได้”ยุนโฮเองตอบคำถามไปก็ได้แต่เงียบ

ยูชอนมองไปที่ยุนโฮ ก่อนส่ายหน้าเบาๆ

...ที่ทำไปทั้งหมด ฉันรู้ว่าเพราะอะไร นายไม่ได้ทำเพราะอยากเอาชนะ แต่นาย......ทำเพราะนาย......รักเค้า......ตลอดเวลา 8 ปีที่ฉันอยู่กับนาย ฉันรู้ว่านายรักเค้า......ตลอด 4 ปีที่นายกับเค้าแยกทางกัน...ฉันบอกได้เลยว่าความรู้สึกที่นายมีให้เค้าไม่เคยจางหาย......นายทำทุกวิธีทางที่จะให้แจจุงหันมามองนาย นายทำให้ผู้ชายที่กำลังคบกับแจจุงต้องบอกเลิกแจจุง เพียงเพราะนายไม่อยากให้ใครได้เป็นเจ้าของแจจุง นอกจากนายคนเดียว......

***************************************

 “พี่แจจุงเป็นยังไงบ้าง วันนี้ไปโรงเรียนไหวมั้ย”จุนซูเอ๋ยถาแจจุงที่ตอนนี้นอนไม่ได้สติที่เตียง

ยุนโฮเองก็อดที่จะเป็นห่วงแจจุงไม่ได้ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะช่วยอะไรแจจุงเลย

“คุณยุนโฮครับ ผมว่าพี่แจจุงเค้าคงไม่สบายมาก เลยไม่อยากไปโรงเรียนมั้งครับ”ชางมินบอก

“แล้วแจจุงลงมากินอะไรบ้างมั้ย”

“ก็ลงมากินนะครับ แต่กินนิดเดียวแล้วขึ้นไปนอนน่ะครับ”

“อาการเป็นยังไงบ้าง”

“มีกุญแจสำรองมั้ย”ยุนโฮเอ๋ยถาม

“มีครับ”ชางมินตอบ

“ไปเอามาให้หน่อยสิ”ยุนโฮสั่ง

ชางมินก็รีบไปเอากุญแจสำรองมาให้ยุนโฮทันที เมื่อยุนโฮเปิดประตูเข้าไปก็พบกับสิ่งที่ทุกคนต่างตกใจ

แจจุงที่ตอนนี้นอนซมอยู่ที่เตียง ร่างกายสั่นเทา ริมฝีปากแห้งเผือด ใบหน้าที่ขาวอมชมพูตอนนี้ซีดเซียว ริมฝีปากขยับเบาๆ เหมือนพึมพำอะไรบางอย่าง

ยุนโฮเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งไปอุ้มแจจุงไปที่รถทันที

“ฉันจะพาแจจุงไปโรงพยาบาล พวกนายค่อยตามไปแล้วกัน”ยุนโฮบอกก่อนขับรถไปที่โรงพยาบาล

ตลอดทางที่ยุนโฮขับรถพาแจจุงไปโรงพยาบาล ในใจของยุนโฮกลับร้อนลุ่ม......แค่ต้องการเอาชนะพี่ชายจริงๆ หรอ........หรือแค่รักเค้ากันแน่........

 ตั้งแต่เกิดมา เค้าไม่เคยเป็นห่วงใครเท่านี้เลย   นอกจากแม่และน้องสาว......ทำไมกันนะ ต้องเป็นห่วงเค้าขนาดนี่  เราก็แค่ต้องการเอาชนะพี่ชายเท่านั้นเองนี่...แล้วทำไมเราต้องห่วงหมอนี่ขนาดนี้ด้วย...ทำไม.......

ยุนโฮจอดรถที่หน้าโรงพยาบาล ก่อนที่บุรุษพยาบาลและนางพยาบาลวิ่งมาที่รถแล้วนำร่างที่ซีดเซียวของแจจุงขึ้นเตียง ก่อนจะเคลื่อนย้ายไปที่ห้องฉุกเฉิน

ยุนโฮที่นั่งกุมขมับที่หน้าห้องฉุกเฉิน เพื่อคิดเหตุผลที่ว่า ทำไมเค้าต้องเป็นห่วงแจจุงขนาดนี่

- ฉันถามแกจริงๆ แกรักเค้า...หรือแค่อยากเอาชนะพี่แก -

จู่ๆ คำถามที่ยูชอนเคยถามยุนโฮไว้สองวันก่อนกลับย้อนเข้ามาในสมองของยุนโฮอีกครั้ง

......รักงั้นหรอ...ฉันเนี๊ยะนะจะรักหมอนั้น...ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้...ที่ฉันทำไปก็เพราะฉันต้องการที่จะเอาชนะมัน ต้องการที่จะเอาทุกอย่างที่เคยเป็นของฉันกลับคืนมา  ทุกอย่างที่มันแย้งจากฉันไป........

ยุนโฮไม่รอแม้ที่จะดูอาการของแจจุง ก็เดินไปที่ห้องของหมอที่เป็นผู้รับผิดชอบในการดูแลแจจุง  เพื่อที่จะถามอาการของแจจุงและจ่ายค่ารักษาให้แจจุง แล้วเดินกลับไปที่รถเพื่อไปโรงเรียน

“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณคิม แจจุงอยู่ห้องไหนครับ”ชามินเอ๋ยถามเจ้าหน้าที่

“สักครู่นะคะ”เจ้าหน้าที่ใช้เวลาไม่นานก็พบว่าแจจุงพักอยู่ที่ห้องไหน “คุณคิม แจจุงพักอยู่ที่ห้อง 204 ที่ชั้น 2 ค่ะ”

“ขอบคุณครับ”แล้วทั้งสองก็รีบขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสองทันที

********************************************

ในห้องสีขาวสะอาดตา กลิ่นของแอลกอฮอล์ฟลุ่มเต็มห้อง ร่างบางนอนนิ่งสนิท  ลมหายใจสม่ำเสมอ แสดงให้รู้ว่ากำลังหลับสนิท

คุณหมอกำลังตรวจร่างกายเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อเช็คให้แน่ใจว่าคนไข้มีอาการดีขึ้นหรือไม่

แกร๊ก......

เสียงเปิดประตูดังขึ้น คุณหมอหันไปดูก็พบว่า น่าจะเป็นเป็นญาติของผู้ป่วยที่เดินเข้ามาในห้อง คุณหมอโค้งนิดหน่อยก่อนหันไปจดรายระเอียดของคนไข้ลงในแผนกระดาษที่ถือมา

ญาติของผู้ป่วยทั้งสองเห็นคุณหมอกำลังตรวจร่างกายของพี่ชายอยู่ จึงไม่อยากรบกวนเท่าไหร่ แต่ก็อยากรู้อาการของพี่ชายจึงเอ๋ยถามขึ้น

“พี่แจจุงเป็นยังไงบ้างครับ”ชางมินเอ๋ยถาม เพราะดูเหมือนว่าพี่ชายอีกคนของเค้ากำลังจ้องมองคุณหมออย่างไม่วางตา....อย่าบอกนะ ว่าตกหลุมรักหมอน่ะ

“คนไข้เพียงพักผ่อนไม่เพียงพอ พักที่โรงพยาบาลสักสองสามคืนก็คงดีแล้วครับ”คุณหมอหันมาตอบชางมิน

......ทำไมหน้าตาคุ้นๆ จัง  เหมือนเคยเห็นที่หนสักแห่ง  แต่จำไม่ได้  เรานี้มันความจำสั้นจริง ๆ......จุนซูไดแต่ทำหน้าตาสงสัยว่าเคยเห็นหน้าคุณหมอที่ไหน  มองซ้ายก็แล้ว  มองขวาก็แล้ว  ก็ยังจำไม่ได้อยู่ดี

“สวัสดีครับ  คุณจุนซู”คุณหมอเอ๋ยทักจุนซู  “จำผมได้มั้ย  คนที่เป็นแฟนซองมินน่ะครับ”

“อ๋อ...คุณหมอนี่เอง  คือ...ผมลืมน่ะครับ...คุณหมอ...”

“ผม โจ คยูฮยอนครับ”

“ครับ...นี้ชางมิน น้องชายผมครับ”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”ชางมินโค้งนิด ๆ

“เช่นกันครับ......งั้นหมอขอตัวไปทำงานก่อนนะ”หมอคยูฮยอนพูดจบก็จัดเอกสาร ก่อนที่จะเดินออกไปก็หันมาบอกจุนซู

“เดี๋ยวครับ...ไม่ทราบว่าใครหรอครับ”

“คือ...หมอขอโทษนะครับ  หมอบอกไม่ได้จริง ๆ  เขาขอไว้น่ะครับ”หมอคยูฮยอนพูดจบก็เดินออกไปทันที

ชางมินกับจุนซูก็ได้แต่มองหน้ากันอย่างงง......ใครล่ะเป็นคนจ่ายค่ารักษาให้

...........................................................................................