devil

ตอนที่ 7 ความฝัน

แสงแดดที่อ่อนนุ่ม ท้องฟ้ากำลังกลืนกินดวงอาทิตย์  แต่กลับมีเพียงเด็ก 3 คนที่กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานจนลืมเวลาที่สวนหลังบ้านของตัวเอง

“นี่...เรามาเล่นซ้อนหากันมั้ย”เด็กชายที่มีศักดิ์เป็นพี่เอ๋ยชวนน้อง

 “ไม่เอามันดึกมากแล้ว...และอีกอย่างแจจุงต้องกลับบ้านแล้วด้วย”เด็กชายที่มีศักดิ์เป็นน้องเอ๋ยตอบแทนเจ้าของชื่อ

 “ไม่เป็นไรหรอก เราเล่นกันต่อก็ได้”แจจุงเจ้าของชื่อเอ๋ยตอบ

“งั้นเรามาเป่ายิงฉุบกันดีกว่าว่าใครจะได้เป็นคนหา”พี่ชายเสนอน้อง ๆและผลออกมาคือ.......

“หมีขาวเป็นคนหา....ส่วนเรากับพี่ชายจะเป็นคนซ้อนเอง...งั้นเริ่มเลย”เมื่อแจจุงพูดจบต่างก็หาที่ซ้อนกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

“7......8......9.....10......เอาแล้วนะ”นับเสร็จเจ้าหมีขาวที่แจจุงเรียกก็ออกตามหาเพื่อน ๆ

ที่นี้คือบ้านของสองพี่น้องตระกูลจอง จึงเป็นการง่ายสำหรับซ้อนตัวของพี่ชาย   พี่ชายเพียงซ้อนตัวในบ้านแต่สำหรับแจจุง เป็นเพียงเพื่อนบ้านก็ได้แต่ซ้อนตัวที่ห้องเก็บของของบ้าน

“อยู่ไหนอ่ะ....ตอบด้วยดิ”หมีขาวของแจจุงตะโกนเรียกเพื่อน ๆ ทั้ง ๆที่รู้ว่าคงไม่มีใครตอบ“อยู่ตรงนี้ใช่ปะ”แหวกพุ่มไม้ดูแต่ก็ไม่เจอใคร   “หวา~ ไม่มี”เสียงที่แสดงออกด้วยน้ำเสียงผิดหวัง ทำให้แจจุงที่ซ้อนตัวอยู่หลุดขำออกมา

“ฮิๆๆๆๆ...อุ๊ป!”แจจุงรีบเอามือขึ้นมาปิดปากทันที แต่มีรึที่คนหูดีอย่างเค้าจะไม่ได้ยินเจ้าหมีขาวของแจจุงเดินมาใกล้ ๆ กับห้องเก็บของ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงคนใช้ในบ้านเรียกชื่อพี่ชายตัวเอง จึงตัดสินใจที่จะไปในบ้านเพื่อหาพี่ชาย......ก็แค่ไม่อยากให้แจจุงเป็นคนหา

“เฮ้อ~….”แจจุงถึงกลับโล่งอกทีได้ยินเสียงฝีเท้าของหมีขาวเดินออกห่างแจจุงหันหน้าเข้าไปในตัวห้องมีของมากมายที่เก็บไว้ในนี้ แจจุงเองก็อยากรู้ว่ามันมีอะไรบ้าง แต่เด็กก็ไม่ควรรู้เรื่องของผู้ใหญ่

ตอนนี้แจจุงรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในนี้นานเกินไป นานจนเค้าเผลอหลับไป แจจุงมองออกไปนอกหน้าต่างที่พอมองเห็น ตอนนี้ข้างนอกคงมืดมากแล้ว แต่ทำไมไอ้หมีขาวยังไม่เจอเค้าอีกนะ

แจจุงคิดแล้วก็กำลังเดินออกไปข้างนอก แต่...ตึก ๆ ประตูด้านนอกถูกล๊อก ทำให้แจจุงออกไปไม่ได้

“ช่วยด้วย...ช่วยด้วยครับ...ใครก็ได้ช่วยผมที่...ฮึก...หมีขาว...ฮึก...พี่ชาย...ช่วยแจจุงด้วย”แจจุงตะโกนเรียกให้คนมาช่วย  แต่ไร้ผู้คนที่จะมาช่วย ไร้วี่แววของคนที่เพียกหา

ตอนกลางคืนแบบนี้แจจุงไม่นึกกลัวเลย  หากแต่ตอนนี้แจจุงกลับกลัวความมืดที่ปิดทาง ไม่มีเพื่อน ไม่มีคนข้างกาย ยิ่งทำให้กลัวทวีคูณ

ตึ่ง !!!!!!!!

เสียงๆหนึ่งดังขึ้นภายในห้องเก็บของทันทีที่แจจุงได้ยินเสียงนั้นก็หันไปดูทันที เพราะความกลัว เพราะไม่มีใคร ทำให้น้ำตาของแจจุงไหลออกมาไม่ขาดสาย จะทำอะไรก็ไม่ได้ กลัว......กลัวไปหมด........ได้แต่นั่งกอดเข่าร้องไห้.....รอ......รอให้คนมาช่วย.....

แกร็ก...

เสียงเปิดประตูดังขึ้น แจจุงรีบหันไปดูทางที่มีแสงเข้ามาก็พบกับบุคคลที่ช่วยเค้าไว้  แจจุงไม่รู้ว่าเค้าคนนั้นคือใคร ได้แต่วิ่งไปกอดด้วยความดีจ ตาเพราะไม่ระวังตัวแผ่นไม้ที่วางไว้กลับล้มลงมาทางแจจุง

“แจจุงระวัง”เด็กหนุ่มที่เข้ามาช่วยชีวิตแจจุงไว้ กลับหันตัวบังแจจุง

ปึง!!!!!!!

แผ่นไม้แผ่นนั้นล้มลงมาที่แผ่นหลังของเด็กคนนั้น แต่เพราะแผ่นไม้แผ่นนั้นกลับมีตะปูที่ช่างดึงออกไม่หมดติดอยู่ จึงทำให้ตะปูล้มฝังแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม

แจจุงที่หลับตาแน่น ลืมตาขึ้นมากลับพบว่าเด็กหนุ่มที่มาช่วยเค้านั้น ตอนนี้ถูกแผ่นไม้ล้มทับ ถ้าไม่มีเด็กหนุ่ม แจจุงคงโดนแผ่นไม้ล้มทับแล้ว แจจุงรู้สึกเหมือนมีน้ำอะไรเหนี่ยวๆ ที่มือที่ใช้กอดเด็กหนุ่ม แจจุงดึงมือออกมาดูแสงไฟที่รอดเข้ามาในช้องทำให้แจจุงเห็นน้ำสีแดงนั้น...เลือด...

“ช่วยด้วย...ใครก็ได้ช่วยด้วย”แจจุงได้แต่เพียงตะโกนร้องให้คนมาช่วย

*************************** 

“อืม...”แสงแดดยามเช้าที่เข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้คนที่นอนหลับฝันถึงเรื่องเก่า ๆ ตื่นขึ้นมาในทันทีร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มขยับกายเล็กน้อย แต่เพราะคงนอนมาหลายวัน จึงรู้สึกตรึงตามร่างกายนิหน่อยร่างบางมองไปทั่ว ๆ ห้องสีขาวแห่งนี้  ดูก็รู้ว่าที่นี่โรงพยาบาล ก็เพราะชุดนอนเค้าน่ะเป็นของโรงพยาบาลน่ะสิ

 ........คงเป็นจุนซูกับชางมินสินะที่พาเค้ามาที่นี่.......ร่างบางมองออกไปนอกหน้าต่าง  อากาศดี....แจ่มใส....แต่ทำไมจิตใจเค้าถึงหม่นหมองอย่างนี้เรื่องมันก็ผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ทำไมยังรังเกียจตัวเองอยู่

แกร๊ก.....ไม่จุนซู ก็ชางมินสินะ

“ไม่ไปเรียนหรอ”แจจุงเอ๋ยถามทั้งๆ ที่ไม่หันไปดู

“............”ไร้เสียงตอบกลับ

“ทำไมไม่ตอบพี่...น...นาย”เมื่อคนที่แจจุงถามไม่ตอบ แจจุงจึงหันมามองดู

 “เป็นไงบ้าง”เสียงทุ้มถามขึ้น

“นายมาทำไม”แจจุงพยายามเข่นน้ำเสียงออกมา

“นายเป็นแฟนฉัน   ฉันก็ต้องมาดูแลแฟนสิ   จะให้ไปดูแลใคร”ร่างสูงพูดจบก็เดินมานั่งข้างๆ แจจุงใช้หลังมือสัมผัสหน้าผากแจจุงอุ่น ๆ ของแจจุง

แจจุงผงะนิดหน่อย  แต่ก็ไม่ได้หนี  กลับรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก  ทั้ง ๆ ที่น่าจะเกียจคนตรงหน้าแท้ ๆ

“อาการคงจะดีขึ้นมาแล้วสินะ   งั้นนายลุกขึ้นมาทานข้าวก่อน   เพราะนายหลับไปตั้งสองวัน   คงจะหิวหน้าดู”ยุนโฮกล่าวอย่างอ่อนโยน  แล้วจับแจจุงให้นั่งในท่าที่สบาย ๆ

แจจุงได้แต่มองยุนโฮอย่างไม่เข้าใจ ......ใช่ คน ๆ เดียวหรือเปล่ากับคนในคืนนั้น.....ทำไมต่างกันนัก......

“มองทำไม...หรือสงสัยว่าฉันคนนี้กับฉันคนนั้น ใช่คน ๆ เดียวกันหรือเปล่า....ใช่มั้ย”ยุนโฮที่ยืนเทข้าวต้มอยู่มองมาที่แจจุงอย่างเจ้าเล่ห์

ก่อนที่จะเดินมานั่งที่เตียงของแจจุง  ยื่นหน้าเขข้าไปใกล้ ๆ ก่อนกระซิบข้างหูแจจุง

“กินข้าวหมดก่อนสิถึงจะบอก”

แจจุงที่ตอนนี้นั่งหน้าแดงอยู่ไม่รู้ทำไมใจถึงเต้นแรงแบบนี้นะ

“มาฉันป้อน”ยุนโฮพูดเสร็จก็ตักข้าวต้มขึ้นมาแล้วเป่าเบา ๆ ก่อนที่จะจ่อที่ปากของแจจุง

“ฉันกินเองได้นะ”แจจุงไม่ยอมกิน พลางใช้มือจับช้อนที่ยุนโฮป้อนมา

“นายจะให้ฉันป้อนด้วยช้อน...หรืป้อนค้วย...”

“ด้วยอะไร”แจจุงถามขึ้นทันทียุนโฮไม่ตอบกลับประทับริมฝีปากลงบนปากสีชมพูของแจจุง

“ก็ปากไง”

“.............”ไม่มีเสียงตอบรับจกคนที่ท่านจูบได้แต่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง  แต่หน้าแดงปรี๊ดเลยและแล้วเวลาก็ผ่านไปไม่นานแจจุงก็ทานข้าวต้มหมดชาม....ไม่ใช่หิวหรือมันอร่อยหรอก....แต่ยุนโฮบอกว่าถ้ากินไม่หมดจะจูบอีก......มีทางเลือกสักที่ไหน

“อ่ะ...กินยาแล้วนอน”ยุนโฮยื่นยาให้แจจุง

“เอ่อ...วางไว้ตรงนั้นก่อนก็ได้   เดี๋ยวค่อยกิน  อาหารยังเต็มท้องอยู่เลย  ให้มันย่อยก่อนถึงจะกิน”แจจุงพูดจบก็หันหน้าไปทางหน้าต่าง

“แจจุง.....”เสียงทุ่มนุ่มอ่อนโยนเอ๋ยข้างๆหูแจจุง....แจจุงหันกลับไปทางต้นเสียงทำให้ปากของทั้งสองประกบกัน...แจจุงเบิกตากว้าง แต่ก็หรี่ลงเพราะความหอมหวานแต่ก็ต้องเบิกตาอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงสิ่งที่เข้ามาในปากขมๆ...ยานี่ยุนโฮถอนปากออกมาก่อนจะหยิบแก้วน้ำที่อยู่ข้างๆ ดื่มก่อนประกบปากแจจุงอีกครั้ง

“อื้ม……”แจจุงรับรู้ถึงสิ่งอุ่นๆ ที่เข้ามาในปาก แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านอะไรมาก แต่กลับตอบสนองยุนโฮครั้งแรกยุนโฮก็แค่จะป้อนยา แต่เห็นแจจุงตอบสนองกลับ ก็เลยคิดค่ารักษาซะเลยยุนโฮสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากควานหาความหวาน ดูดดุนกันไปมา ลิ้นของแจจุงเองก็ตอบสนองกลับแต่ด้วยขีดจำกัดที่มีทำให้ยุนโฮผละออกจากแจจุง

“.................”แจจุงก็มิได้ปริปากพูดอะไรออกมา เพราะเป็นเค้าเองที่ตอบสนองยุนโฮ

“หวานดีเฮะ...สมแล้วที่ป้อนยามๆ ด้วยปาก...แต่ก็คุ้ม”ยุนโฮเอ๋ยขึ้นลอยๆ แต่ก็ทำให้แจจุงถึงกลับหน้าแดง“ฉันจะนอนแล้ว”แจจุงล้มลงคลุมโปร่งตัวเอง เพื่อหลบหน้ายุนโฮ

ยุนโฮรู้ว่าแจจุงอายเค้า...แต่เค้าก็ไม่คิดที่จะแกล้งแจจุงอีก...เดี๋ยวไม่สบายขึ้นมาอีกมันจะแย่ 

 ******..................................*******